رویای  اول- جستجوگری

در آغاز کلمه بود و کلمه «خدا» بود...

در جستجوی کلمه...-1

کلمه... واژه ها... دنیایی رازآلود... جهانی بیکران که طبق تعالیم بزرگان می تواند خلاق باشد و زاینده یا مخرب و یرانگر.

و کتابها که مملوند از واژه. سمفونی هایی از کلمات که باید دید چه کسی نتها را نوشته، برای چه نوشته و در چه حالی نوشته و از کجا الهام گرفته و...؟

بعضی کتابها را که می خوانی دیگر نمی توانی زندگی را همانطور ادامه دهی که قبلش در جریان بوده و اوهام ریچارد باخ یکی از آن کتابهاست.

سپهری می گفت نخوانیم کتابی که در آن باد نمی آید و اوهام ریچارد باخ از آن دست کتابهایی است که بادها و گاه گردبادهایی را می توان در

آن تجربه کرد. گردبادهایی که گرچه روی زمین حرکت می کنند اما سر در آسمان دارند. ریچارد باخ در اوهام، بارقه هایی نور پاشیده که نشان از خورشیدی دارد که شاید برای لحظاتی به آن خیره نگریسته...

اولین بار که مقدمه اوهام (پندار) را خواندم دلم می خواست ریچارد باخ را می دیدم و فقط می پرسیدم مسیحایت را دیدی؟ اما کتاب که به نیمه رسید به نظرم پاسخ را داده بود... شاید همه به اندازه او خوش شانس نباشند اما ...

 اوهام اما از چیزی حتی بالاتر از ملاقات با نجات دهنده روحت حرف می زند. گرچه این خود برای بسیاری افسانه ایست دست نیافتنی اما این داستان رمزآلود از چیزی بسیار فراتر از اندیشه های محدود عموم بشر می گوید... گام به گام می رود... حدود را آنچنان می شکند و محدوده های زمینی را آنسان خرد و نابود میکند که در انتها خود را در آسمان و میان ابرها احساس می کنی و آخرین جملاتش که «شاید هر آنچه در این کتاب آمده یکسره بر خطا باشد»، تو را میان داستان اسراری خودت رها می کند که چه شد؟ وهم بود یا خیال؟ رویا بود یا شعار؟ شعر بود یا ...؟